گوش با من دار! سخنی که می گویم نه از آشفتگی خوابهایم و نه از تلخی لحظه های انتظار است. می دانم که عصرها از خودمرگی برمی گردی و گوشهایت پر است از تمام آنچه که من خواهم گفت. پس... هیچ نمی گویم. همان یک لحظه اول که گوش به من داشتی کافی بود!