آدمهایی که زنده زنده می میرند دوری شان سخت تر از مرده های واقعی است.
زندگی گاهی بیش از حد شبیه داستان دوزخ ژان پل سارتر می شود. جهنمی که چیزی جز زندگی با آدمهایی که دوستشان نداری نیست. و من بلند تر از قبل با خودم تکرار می کنم: استخوان خوک در دستهای جذامی... استخوان خوک در دستهای جذامی... استخوان خوک...
+
نوشته شده در پنجشنبه 5 اردیبهشت1387ساعت 11:14 توسط سارا آقامحمدی
|
