استخوان خوک در دستهای جذامی

نماز یک مرد...

ghalame-man — Fri, 18 Jul 2008 18:18:29 GMT

حس تمیز شنوایی یعنی اینکه وسط یک ساختمان با سقف بلند بنشینی و از میان هزار همهمه پیچیده در فضا ناگهان فقط صدای مردی را بشنوی که چند متر آن طرف تر در پس یک دیوار پارتیشنی نماز می خواند. صدایی که انگار از دنیای دیگری می آید و وسط اینهمه "دنیا" یکباره از زمین جدایت می کند.

چه خوب است که مردها بلند نماز می خوانند. نمی گویم ای کاش زنها هم بلند نماز می خواندند یا ای کاش من مرد بودم، می گویم ای کاش همه جا یک مرد در حال نماز خواندن باشد.

نکته جالب اینکه آهنگ صدای آن مرد، لحن کلامش و دعاهایی که در نماز استفاده می کند، عجیب بیانگر آن ذات پنهانی است که در رفتارهای روزمره آشکار نمی شود. ( البته به شرطی که آن مرد نداند کسی در آن نزدیکی دارد با صدای نماز خواندن او کیف می کند!) اما از همه اینها مهمتر طنین صدایی است که مخاطبش خداست.

لیله الرغایب

ghalame-man — Thu, 10 Jul 2008 20:26:34 GMT

ولوله لیله الرغایب را هر سال من می اندازم بین اطرافیان. اما بعد وقتش که می شود مثل احمقها می نشینم مقابل خدا و نگاهش می کنم. آدمی با عمر ۲۵ قرن چه می تواند از خدا بخواهد؟ تنها چیزی که به ذهنم می رسد این است که کمک کند همگی روح سالم از این دنیا در ببریم.

برای سومین بار: امروز 14 تیر بود...

ghalame-man — Fri, 04 Jul 2008 18:34:06 GMT

سیصد و شصت و بعد آن پنج

باورم آشفته است

چقدر زود گذشت:

من و تو در یک جا

رو به هم، اما سخت

و خدا رحم نکرد

انفجار احساس

موج آن ما را برد...

پیوست: بودن یا نبودن تو اصلا مسئله ای نیست! تو آزادی، می توانی باشی یا نباشی. اما عشق برای من واجب است و تو فقط بهانه ای، ابزاری برای به جا آوردن واجباتم. مثل مهر جانمازم. تو می توانی نباشی. اما " شعرم که بخواهد اینجایی"* تو را از حضور در عشق من گریزی نیست. بیهوده تقلا مکن.

*محمد علی بهمنی

تمام شد اما نمرد!

ghalame-man — Sun, 22 Jun 2008 14:56:18 GMT

چه پایان آبرومندی است مرگ برای تمام شدن. دعا می کنم حتی گرگهای بیابان هم آدمی را که "نمرده تمام شده" نبینند. الهی آمین!

بی بهانه

ghalame-man — Thu, 19 Jun 2008 19:36:34 GMT

همان اولین بار که پا روی ماسه های دریا گذاشتم، معنی " زیر پا خالی شدن" را فهمیدم و از آن به بعد از دریا ترسیدم.

بعد، از ارتفاع هم ترسیدم چون هر لحظه ممکن بود زیر پایم را خالی کند.

از بد بودن هم ترسیدم چون "تنهایی" می آورد و تنهایی زیر پایم را خالی می کرد. اما حالا بی آنکه بد باشم تنها شدم. چون :

خدا وقتی بخواهد درسی به کسی بدهد منتظر بهانه نمی ماند.

سندرم مطالعه!

ghalame-man — Sun, 01 Jun 2008 05:35:35 GMT

در هر کاری هیچی نشدیم ولی انگار خدا را شکر مطالعه کردنمان برای همه کسانی که زندگی روزمره ام را از نزدیک می بینند مثال زدنی شده! شنیدم که کسی مرا برای درس عبرت کس دیگری مثال زده بود و گفته بود نویسنده باید اینجور مطالعه کند! این را که شنیدم یکباره فهمیدم که چرا هر وقت یک چیز خواندنی می بینم ( از کتاب و مجله و روزنامه گرفته تا سر در مغازه ها!) ضمن اینکه احساس وظیفه و البته علاقه دارم که بخوانمش دلم یکجوری می شود و چیزی درون سرم می گوید وای بازم باید بخونم! بیخود نیست که گاهی احساس می کنم مغزم حقیقتا دیگر جا ندارد و می زند به سرم که برای اولین بار بلند شوم با دوستانم بروم خرید و بستنی بخورم و همه تکستهای ننوشته را فراموش کنم. کاری که هیچوقت نکردم چون به نظرم بسیار الکی خوش بودن می خواسته! همین الانش هم بیشتر از این وقت ندارم چون باید بلند شوم و بروم یک عالمه بخوانم تا یک ذره بنویسم!

*گاهی فکر می کنم اگر یک ذره همت کنم تنهایی سرانه مطالعه را بالا می برم!

ghalame-man — Fri, 23 May 2008 08:04:18 GMT

با تو باشم مشکلم حل می شود

بی تو باشم درد هم حل می شود

مانده ام حیران با تو یا که بی ...

من نباشم مشکلم حل می شود!

بعد از سالها یک غزل!

ghalame-man — Fri, 16 May 2008 07:06:18 GMT

از تو توقع نداشتم که مرد نباشی

عاشق شوی و در پی اش اهل نبرد نباشی

سخت است زندگی ولی به خداوند ممکن است

قلبی بزرگ داشته باشی و سرد نباشی

آخر چگونه می شود از هوش عشق رفت

یکباره سخت باشی و هیچ اهل درد نباشی

وقتی کسی درون دلت زیست می کند

آنوقت می شود که تو باشی و فرد نباشی

مرد است و حرف و قرار است و عاشقی

از تو توقع نداشتم که مرد نباشی!

فروید یا فرانکل؟ مسئله اینست!

ghalame-man — Sun, 11 May 2008 05:46:28 GMT

همیشه این سوال برایم مطرح بوده که بالاخره انسان کدامیک از این چیزهایی است که نظریه پردازان گفته اند: آن موجود عجیب و غریبی که فروید توصیف کرده و خودش هم گفته که مزخرف ترین موجود دنیاست، یا آن قهرمان شکست ناپذیری که فرانکل می گوید و قادر است حتی در سخت ترین شرایط خویشتن خویش را سامان دهد؟

حالا فکر می کنم شخصیت هر آدمی لایه های مختلفی دارد و هر کدام از نظریه پردازان تنها یکی از این لایه ها را توصیف کرده اند. ادم مثبت ان است که لایه های فرویدی را کنترل کند و لایه های فرانکلی را تقویت. اما بعضی ها ( شاید از شدت ارادت به فروید) اجازه داده اند که به یک نمونه کلاسیک نظریه شخصیت فروید ( البته فقط در بخشهای منفی) تبدیل شوند. ترکیبی اعجاب انگیز از حسادت، پرخاشگری، عقده های کودکی و انتقال( به شکل اشتباه گرفتن ترحم و قدرت نمایی با عشق). بعضی ها هم از ترس روبرو شدن با ضعف ها و کاستی ها به کلی صورت مسئله را پاک می کنند. می نشینند کنار و خودشان را آدمهای مرموزی نشان می دهند که راز بزرگی در دل دارند که دل سنگ را می ترکاند و آنها آنقدر خوبند که هیچ نمی گویند تا کسی آزار نبیند! غافل از آنکه هیچ رازی و هیچ حقیقتی وجود ندارد غیر از ترس تو!

و در این شرایط چقدر سخت است با فرویدی ها فرانکلی رفتار کردن!

شیرینی...

ghalame-man — Sat, 26 Apr 2008 10:41:19 GMT

...

شیرینی خواستگاریش مزه حلوا می داد.

و او اولی را که خورد ...

مرد.